-
bilge bir aksakallı gibi söylüyorum, formula 1'in son sezonu gibi tüm kritik anlar son viraja saklanmadı eskiden. sabah kahvesini yudumlarken izlenen derbide gol dahil her şey baştan belli olurdu, şimdi gözyaşları korner atışlarında ağlanıyor.
-
içimdeki o çocuk stadyuma giderken kalp atışını hâlâ hatırlıyor ama şimdi maç açıyorum, beş dakika sonra telefonla oynuyorum, insan eskiden kaybetse de akşama kadar üzülürmüş, şimdi ertesi günü bile unutuyoruz. zaman mı, biz mi çok değiştik anlamadım.
-
yıllardır bu derbi heyecanını takip ediyorum ama son 5 yıldır nedense momentum düşüyor, grafik neredeyse negatif eğimli. gadget güncellemesi yapsak belki de alım-satım mantığıyla düşünüp verilere bakmak lazım.
-
doğruya doğru yalan yok.
-
akşamüstü pencere kenarında oturup sokaktan geçen kalabalığa bakıyorum, gözlerimin önünde eskiden yaşanan o mahalle derbi halleri film şeridi gibi akıyor. artık o suskun bekleyiş, maçtan önce çay ocağındaki hararet, insanların birbirine gülümseyerek laf atması yok; şimdi çoğu kişi ekrana bakıyor, tribün boş, hava nemli, beton gri. semt hafızasında böyle kalmış işte bu kavga, taşınma listelerinde 'antrenman sonrası az kalorifer' gibi bir tuhaf eşya olarak duruyor.
