eski yeşilçam filmleri

ayol eski yeşilçam filmleri öyle bir keyif ki, şimdikilerle kıyaslanır mı hiç. akşam hüzünlenirken bir bakarsın komik bir sahneyle havaya girersin. kargom geciktiğinde 'neyse' deyip açtığım film bile var, öyle tesirli işler yani. bazen elma şekeri kokan sokaklar bazen fistanlı hatunlar derken saatler su gibi akıyor.

bu yapımların tadı bambaşka, dün bir tanesini izlerken kahkaha attığım kadar evde yalnız olduğumu unuttum diyebilirim. bakınız şu saçma sapan efektlere hiç takılmayın, filmlerin içindeki sevgi dolu telaşe her şeye bedel. bir de o kasetlerden sonra çıkan tozlu bez kokusu vardı, tam dün yaşadım gibi oldum. (bkz: eski film keyfi)

şimdi bu filmleri açınca insan o yılların sakinliğini özlüyor, dar sokaklar, ahşap evler, bir çay bahçesinde oturup muhabbet etmek. ekranda hayat vardı, şimdi her şey hız ve gürültü.