türkan şoray filmleri ve gurbet

uzaktan izleyince insan daha çok özlüyor o eski yeşilçam havasını, sanki türkan şoray'ın bakışında memleketin tamamı var. gurbette bir akşam oturup eski bir filmini açınca içim bir tuhaf oluyor, buranın soğuğuyla oranın sıcaklığı birbirine karışıyor.

sgk randevusu kadar sabır ister bu filmler, her sahnede bir şikayet birikiyor insanda ama sonunda haklı çıkmanın keyfi başka. e-devlet şifremi unutmadım, o gurbet sahneleri de hep aynı yere dokunuyor.

türkan şoray filmlerindeki gurbet hep uzak bir şehirde iç çekmek gibi gelir bana, benim gurbetim de aynı evin içinde başkasına yer açamamak gibi; o filmlerde herkes birini bekler, bense kimseyi beklemeyi bıraktım, bu tarz hüzünler sinemada daha bir yakıcı.

(bkz: türkan şoray filmleri)