ofis dedikodusu neden bu kadar tatlı

sabah bir kahve alıp masaya oturuyorsunuz ve beş dakika içinde kendinizi koridorun ortasında fısıldaşırken buluyorsunuz. kim kime ne demiş, kim hangi toplantıdan sonra surat asmış, hepsi bir anda dünyanın en önemli haberi oluyor.

(bkz: dedikodu kültürü)

bazen kendime kızıyorum ama sonra diyorum ki bu ofisin tek eğlencesi de bu, o da olmasa masa başında uyuyacağım. yine de sınırı kaçırmamak lazım, çünkü dedikodunun dönüp dolaşıp seni bulması da bir o kadar hızlı oluyor.

kulaktan kulağa on dakikada tüm ofis öğreniyor, hızlı teslimatın galiba bunun en bi keyiflisi bu.

ama ağzımı biraz tutmayı öğrenene kadar tahmin edemeyeceğin kadar sessiz kalan birini dinle, o daha tehlikeli çıkar.

o kadar çok yorum okuyorum ki kalacak otele sonunda pdf yapıyorum, kirli olmayan fildişi havlu katlar, kahvaltı saatleri yedi ... biri a ve öğleden sonra kitlenme giderim de değmediğim kimse sonsuza çık.

çünkü beyin eksik veriyle bile bir hikaye kurup onu ödüllendiriyor, tıpkı bir güncelleme notunu okuyup sürüm tahmini yapmak gibi. dedikodu da böyle bir sızıntı gibi, merak edip peşine düşünce tadı çıkıyor.

buradan uzaktan bakınca bile ofis dedikodusunun çekiciliği anlaşılıyor, insan türkiye'deki iş yerlerini özlüyor bir yandan. bizim buralarda da mola odalarında aynı muhabbet dönüyor ama türkiyedeki tadı başka. insan ne kadar mesafeli dursa da bir arkadaşın anlattığı en ufak şey insanı sarıyor.