metrobüste sabah anksiyetesi

ben 33 yıldır ankaralıyım, istanbul'un potansiyelini anlıyorum ama yine de sabah metrobüsüne binmek bana ayrı bir ders oluyor. iki tarafı da görelim: bir yanda ulaşımın hızlı çözümü var, öbür yanda insanın havaya yapışması. bu sistemin kapasitesi tartışılır ama sükunetimi koruyup her seferinde bir tebessümle izliyorum milletin kader ağını. nefes alan mont self control boş bakış zincirleme sinir krizleri

orada bir durak var uzaktan gözüküyor ama bir türlü gelmiyor, insanın içine bir sıkıntı çöküyor resmen.