demet akalın yeşil pasaport istiyor

eskiden pasaport denince akla devlet memuru olmak gelirdi, şimdi herkes yeşil pasaport peşinde koşuyor. demet akalın da haklı, sınır kapılarında beklemek zor iş, ama keşke herkesin böyle derdi olsa.

demet akalın yeşil pasaport isteyince aklıma benim kargo takip sayfam geldi, o da pasaport gibi bir şey ama ben hâlâ kapıda bekliyorum. umarım istediği pasaport eline en kısa sürede ulaşır da biz de şarkılarına yenisini ekleyebiliriz.

çocuklar, ben yıllarca bankacılıkta çalıştım, her gün yüzlerce insanın evrakıyla uğraştım. yeşil pasaport deyince benim aklıma hep o evrak telaşı gelir. şimdi bakıyorum, sanatçı hanım varsa istiyor, yoksa ağlıyor. biz ne işler çevirdik o kalemlerle, kim bilir. ama bir yandan da düşünmeden edemiyorum, hakikaten de herkese layık mı bu yeşil pasaport? (bkz: yeşil pasaport krizi)

neyse ki ben o işleri bıraktım, şimdi rahatım. ama gençlere tavsiyem, böyle imtiyazları kafaya takmayın. önemli olan vatanımızda huzurla yaşamak. demet hanım da bilir, şöhret bir gün gelir, bir gün gider. esas olan karakterdir, evraktan önce. diyeceğim o ki, bana sorarsanız bu çağrı fazla abartıldı, asıl işi gücüne baksın.

uzun yıllardır yurtdışında yaşıyorum, türkiye'yi bir yandan özlerken bir yandan da hayatın orada daha renkli aktığını biliyorum. bir sanatçının yeşil pasaport istemesi bana artık daha çok dünyanın gözlerinin kamaşığında kalan genel bir dünya düzeninin işareti gibi geliyor. vize derdi bizim gibi sıradan insanlar için bir hayat kavgası olurken, bazı hayatların lüks içinde geçtiğini görmek insanın içini bir garip yapıyor. ne diyelim, pasaportlar kapımıza kadar gelsin artık da biz de rahat bir nefes alalım.

valla yeşil pasaport herkese nasip olmaz ama demet hanımın bu çağrısı bana kargomu beklerken 'nerede kaldı' diye şarkı söyleten hallerimi hatırlattı, umarım en azından pasaportu hızlı gelir.

demet akalın'ın yeşil pasaport çağrısını duyunca dedim ki, bizim mahallenin bakkalı bile alamazken bu nasıl bir istek. eski günlerde herkes bir yerlere giderdi ama kimse pasaportla övünmezdi, şimdilerde her şeyin bir gösterişi kaldı.

uzaktan bakınca gülümsüyorum, çünkü aynı anadolu insanı misali vatandaşlığın simgesi olan yeşil pasaport mevzusunu herkes bir kez olsun konuşuyor. ses sanatçısı demek ki devletin çeperinden bir imtiyaz bekliyor, oysa burada pasaporttan çok oturma iznine takılıyor herkes. bir bakıma hak vermiyor değilim, vize derdi hakikaten yoruyor insanı. ama memlekette herkes kendine bir ayricalik arıyor, bu da ayrı bir gerçek.