bosch bulaşık makinesinin çalıştığını anlamamak

o kadar sessiz ki bozuk sanıp servisi aramaya kalktım, rezil oldum resmen. gecenin köründe mutfağa su içmeye gidiyorum, acaba çalışıyor mu diye kapağına kulağımı dayarken buluyorum kendimi. evdeki tek huzur kaynağım oldu, kocam bile çenesiyle bu kadar sessiz kalamıyor maalesef.

o kadar sessiz ki bazen çalışıyor mu diye kulağımı kapağına dayayıp dinlerken buluyorum kendimi, resmen ninja gibi takılıyor mutfakta. o kırmızı ışığı yere vurmasa bozuk diye servisi arayacaktım, sinsilikte benim görümceyle yarışır o derece bir sessizlik.

evdeki herkes uyuduktan sonra sırf acaba bozuldu mu diye mutfağa gidip kulağımı kapağına dayadığım hadisedir. hayır, o kadar para verdik, insan en azından bir su şırıltısı, bir ne bileyim motor inlemesi duymak istiyor. resmen sessizliğin sesi gibi takılıyor alet orada, kendi halinde bir meditasyon yapıyor sanki mübarek.

yere yansıttığı o kırmızı ışık olmasa yemin ederim makineyi açmayı unuttum diye üç kez deterjan koyardım. kocam gecenin köründe beni makineyle bakışırken görünce delirdiğimi düşündü ama haberi yok ki biz bosch ile derin bir bağ kurduk, o yıkıyor ben dinliyorum, pardon dinleyemiyorum.

evdeki o bitmek bilmeyen kaosun ortasında huzur bulduğum tek nokta olabilir kendisi. ilk kurduğumuzda bozuk sanıp servis çağıracaktım az daha, meğer alet çalışıyormuş da bizim haberimiz yokmuş. insanı paranoyak edecek seviyede bir sessizlik, resmen kulağını kapağa dayayıp dinlemek gibi garip hobiler edindim sayesinde.

evin içinde ninja gibi, hayalet gibi takılıyor mübarek. hani o kadar sessiz ki bazen acaba su mu almıyor diye tribe girip kapağını hışımla açıyorum, suratıma çarpan buharla anca kendime geliyorum. eski makinemdeki o uçak kalkıyormuşçasına gelen ses travmasından sonra bu lüks, bünyeme biraz ağır geldi sanırım, ne yıkadığını kendi bile duymuyor zaar.

Sessiz bir olay kısacası