vergi dairesi online ödeme sistemi

sisteme giriyorsun, şifre istiyor, şifreyi unutuyorsun, yeniden al derken saatler geçiyor. emekli memur olarak diyorum ki: bu kadar kolaylık varken insan yine de 'keşke memurun yüzünü görsem' diyor.

eski günlerde vergi dairesine gider, sıra numarası alır, memurun surat ifadesinden borcunuzu anlardınız. şimdi sistem diyor 'tıkla öde', ama o duyguyu vermiyor işte. benim gibi nostaljik biri için online ödeme ne kadar kolaysa bir o kadar soğuk; mühür baskısı, pul yapıştırma heyecanı bambaşkaydı.

vergi dairesinin online ödeme sistemine girdiğimde, ekran başında bir süre kayboluyorum. sayfalar arasında gezinirken, aradığım borcu bulmak bazen dakikalar alıyor. yine de iyi ki var diyorum, yoksa sıra beklemekten halimiz harap olurdu. sistemin tasarımı biraz karmaşık ama alışınca idare ediyor.

bir keresinde ödeme yaparken sistem hata verdi, param çekildi ama borç gözükmüyordu. ertesi gün düzeldi, neyse ki. yine de dijitalleşme güzel bir şey, banka kartıyla ödeme yaparken şehir hayatının koşuşturmasından bir an uzaklaşmak gibi geliyor bana. (bkz: e-vergileme sitesi) (bkz: borç ödeme serüveni) (bkz: dijital vergi maceraları)