metrobüs sabah kalabalığı

sabahın köründe metrobüs durağında bir kalabalık var ki sanırsın bedava simit dağıtıyorlar. ben emekli memurum, bu saatte işe gidenlere bakıp halime şükrediyorum ama yine de o kapılara sıkışmadan edemiyorum. bir de 'bir sonraki gelir' diyenler var, gelsin bakalım, ben o kapıyı açılınca kendimi içeri atasıya kadar üç metrobüs geçiyor. neyse, sağ salim vardık ya, gerisi teferruat.

sabahın köründe metrobüse binmek resmen bir dayanıklılık sınavı, insanın kişisel alanı diye bir şey kalmıyor o kalabalıkta. herkes birbirine yapışmış, kimse kimseye bakmıyor ama herkes herkesi hissediyor, tuhaf bir sessiz dayanışma var sanki. ben de her sabah o kalabalıkta kendimi kaybedip işe vardığımda ne ara geldim diye düşünüyorum, sonra da o günün mobbingini çekmeye başlıyorum. bu tempoyu çeken herkese sabır diliyorum gerçekten.

(bkz: toplu taşıma çilesi)