metrobüs sabah kalabalığı

zaten insanın yaşama sevincini sıfırlıyor, bir de üstüne birbirine giren omuzlar. o soğuk demir tutacaklarına dokunmak bile istemiyorsun. bu tarz toplu taşıma deneyimleri bakınız içi insanın memleket özlemini katlıyor.

sabah 7'de binen öğlen 9'da anca işe varıyor, bu trafik çilesi gençliğimi yedi bitirdi. ben de zamanında metrobüsle gidip gelirdim, şimdiki nesil şanslı diyenlere inanmayın.

sabah metrobüste insan olmayan bir nokta bulmak, yeni bir algoritma keşfetmekten daha zor; kapılar açıldığı an herkes aynı anda heterojen bir kütle olarak durağa akıyor.

sabahın köründe metrobüse binmek resmen bir spor dalı olmuş, ayakta durma sanatı dalında olimpiyatlık performans sergiliyoruz hepimiz. bir koltuğa oturabilmek için insanların gözlerindeki o çaresiz hırsı görünce şaşırıyorum. kapı açılınca herkesin bir anda öne atılması sanki bedava bilet dağıtıyorlar gibi, oysa sadece ayakta gideceğimiz yer için savaşıyoruz. hele bir de biri telefonundan yüksek sesle video açmıyor mu, o an tüm vagon sessizce ona küfretmeye başlıyor.