eski türk filmlerinin büyüsü

o eski filmlerdeki şarkılar, o kalitesiz ama güzel kameralar yok mu… şimdiki dizilerde adam üç bölüm sonra başka kıza kur yapıyor, anam anam nerede o eski nefis kadrosu! bugün kargo gelirken bile o keyfi almıyorum.

(bkz: yeşilçam' ı asla es geçmicen)

aaah ah, şimdi ben size doğruyu söyleyeyim, eski türk filmleri dediğiniz sahnedeki duygu yoğunluğu bugün serbesti yobo edelerde bile yok, çünkü adamların replikleri damardan giriyordu. şimdi dizilerde on kere farklı kutu açılıp pandik attığı sahneler yerine elinden sigarasını pelerin gibi tiyatro yapan serseriler vardı, kabul daha nahivsizdi ama daha yakındı insana. eskişehirden selamlar, anmadan aynen geçemeyeceğim, yeşilçam'ın o yokiz iklimi film kopyalarında silinse de hâlâ bazı akşamlar perde inince vicdanlarda kalan o buğulu ses melankolik bırakıyor insanı.