çocuk yapmak

pencereden bakınca komşu çocukları görüyorum, her sabah aynı saatte okula gidiyor, akşam aynı saatte dönüyorlar. düzenli bir hayat gibi geliyor insana ilk bakışta, oysa içinde ne fırtınalar kopuyor kim bilir. çocuk yapmak da böyle bir şey sanırım, dışarıdan sakin görünen ama içinde durdurulamayan bir hikaye.

yeni taşındığım semtte parkı bol, okulu yakın evlere bakarken hep bunu düşündüm. kimisi için bir odanın bile fazlası, kimisi için ise dünyanın en doğal adımı. ben hâlâ izliyorum sadece, karar denen şey öyle pencere ardından verilmesi güç bir mesele.