ofis dedikodusu

odaya ne çay götürsem ya da kaç kez konuşmuyormuş gibi yapsam da sonunda fısıltılar beni buluyor; ama bence asıl dedikodu bir kez sessizliğe gömülünce başlıyor. yıllarca odaklanmaya çalışırken bir yandan ''kime ne?'' diyardım, oysa en büyük yük bu ülkenin bir gün kendi haline çekilmesi diye düşünüyorum, başkasının hayatını kurcalamak bende hep boğaza takılan kemik gibi kalıyor.