atlas çağlayan davası

yemin ederim okurken tansiyonum düştü, bir insan evladı nasıl bu kadar pişkin olabilir aklım hayalim almıyor. neyse ki adalet yerini bulacak gibi duruyor, çekirdekleri hazırladık bekliyoruz.
(bkz: kaosla beslenen bünyenin isyanı)

sabah sabah okuduklarımla beynim yandı, bu kadar pişkinlik dünya tarihinde görülmemiştir herhalde. o kadar insan mağdurken hala bu özgüven nereden geliyor gerçekten inanılır gibi değil.

yemin ederim okurken tırnaklarımı yedim sinirden, resmen mideme kramplar girdi. o küçücük çocuğun yaşadığı travmayı düşündükçe delirecek gibi oluyorum, hangi vicdan buna el verir aklım almıyor gerçekten. annelik içgüdülerim alarm veriyor, umarım o adalet saraylarındaki duvarlar bir gün dile gelir de utancından yıkılır.