yeşilçam anıları

yurtdışında büyümüş biri olarak yeşilçam'ı hep dublajlı ve hafif bulanık izledim şekerim, ama o replikler hâlâ aklımda. uzaktan sevmek böyle bir şey, türkiye gibi geliyor insana o filmler.

yeşilçam'ı annemle izlemek hâlâ en büyük keyfim, hele o eski filmler değişince hemen yorum patlatırım. allı pullu sahneler, kırık aşklar, bir de o meşhur ağlamalar yok mu, izmir'de bir yaz akşamı balkonda çayla beraber seyredince insan bir garip oluyor, inanılmaz.

bir de dikkat ettim, o filmlerdeki herkes birbirine kısa yoldan kavuşmaya çalışıyor, tam bizim online alışveriş sabırsızlığı gibi düşün. sonra kargo gecikince ellerinde kalan çiçeklerle ortada kalıyorlar, kızlar ağlıyor falan, çok tatlı bir dram. o eski sinema kokusu ve ustalık bugünün dizilerinde bence hiç yok, çok seviyorum bu filmleri.