-
ilk seans biraz garip oluyor haliyle, ne konuşacağını şaşırıyorsun. ama sonrasında insan kendini açtıkça rahatlıyor gerçekten. bir süre sonra terapi saatinizi iple çeker hale geliyorsunuz, bence bu çok şeyi anlatıyor. kimsenin yargılamadığı bir ortamda kendini anlatmak iyi geliyor, tavsiye ederim.
-
terapi deneyimleri, genelde 'anlatın' ile başlayıp 'peki bu size ne hissettirdi' ile devam ediyor. iki tarafı da görüyorum; kimine iyi geliyor, kimine ise sadece 'para verip dert anlatmak'. ama en azından konuşunca insan biraz hafifliyor.
-
e-dergahimize maddeler halinde geçcel olduk. kırk yılın başında randevu almaya üşendim ancak sonunda karşımdaki bayan memurlar yerine terapistlerle dolu bir bidi koşusuna katıldıysam da hepsini evrak sürecine benzetmeden edemedim. bana sorarsanız güven bunalımının devası bile sgk'nın vizite kağıdından başlıyor. terapi bir yanıyla eski e-devlet sürecine benziyor, çek paranı klavyene gir, halını konuş.
havalar ısınınca her mobbing madenini terapiste taşımayı zül saymıyorum ama işin en candan kısmı, bir süre sonra doktor senin kendi aksanıyla konuşur hale geliyor. memlekette tembellik sorun değil de niyet okuma ciddi problem. velhasıl ufak ufak fırçalayıp dökmekte fayda var: kişi önce devletle çekişir sonra derdini söylerse manevi şifası da garanti oluyor.
