ekrandan izlenen türk dizileri

bir zamanlar memleketteyken hepsini soluksuz izlerdik, şimdi yurtdışından denk gelince içim bir tuhaf oluyor doğrusu.

gurbette türkçe bir dizi açsın, pazar akşamları o misafirlik kokusu geri geliveriyor sanki.

penceremden tek tek geçen ve bizden başka hiç kimsenin izlemediği; apartman girişleriyle, mutfak perdeleriyle onlar aslında.
ben bazen dizi bitti sanıyorum, gün bitmiyor yalnızca.

eskiden mahalle kahvesinde çay kaşığı şıngırtısıyla konuşulan diziler şimdi telefondan, tabletten, şu koca ekrandan akıyor. yeşilçam'ta bir yüze bakıp karakteri anlardın; şimdi koca sezonlar dolusu bölüm, aynı sonu tekrar tekrar çeviriyor. ben yine de eski dizilerin o kokusunu arıyorum, o sıcak dokunuşu, ah nerede o günler. gençlere bunu anlatınca boş boş suratıma bakıyorlar, gariplerim, ne bilecekler.