dijital ekranın altın çağı

smart tv'den netflix'in öneri mekanizmasına hayretle bakarken, eski usul dvd koleksiyonerliğinin nostaljisi çarpıyor insanı. 4k çözünürlükte bile olsa, algoritmanın bana 'bunu da seversin' dediği her film, aslında bir süre sonra aynı türün döngüsüne sıkışıp kalıyor; o yüzden manuel aramayı tercih ediyorum.

yeşilçam'ın siyah beyaz filmleri gibi değil şimdiki ekranlar her şey yapay parlak ama ruhu yok, eski günlerin o samimi loş ışığı aranıyor.

ekranlar küçüldü, hızlandı, parladı ama hep aynı tuza benzemeye başladı. instagram story'si mi kaydıracaksın, youtube mu izleyeceksin hep parmak altı. uygulamalar arası geçişler pratik, sabrım kısa valla.