-
vallahi artık izlerken benim ruhum daralıyor, içim çekiliyor resmen. hani sanırsın bütün karakterler doğuştan depresif, hepsi cihangir'de bir bodrum katında elinde şarap kadehiyle varoluşsal sancı çekmek için yaratılmış. ya bir tane de normal insan evladı olmaz mı arkadaş, herkes mi marjinal, herkes mi derin devlet sırrı gibi susup uzaklara dalar? o karanlık filtreleri de basıyorlar, kör olduk ekran parlaklığını sona dayamaktan.
hele o bitmek bilmeyen sigara dumanı ve sevişme sahnelerindeki 'bakın biz sansürsüzüz' havası yok mu, beni benden alıyor gerçekten. tamam anladık özgür platformsunuz ama biraz da senaryoya mı odaklansak acaba? sırf havalı olsun diye iki saat birbirinin suratına bakıp tek kelime etmedikleri sahneleri sanat diye yutturmaya çalışmaktan vazgeçseler keşke.
-
ya allah aşkına bu dizilerin hepsi neden sürekli "ben çok farklıyım ve aşırı marjinalim" diye bağırıyor, yemin ederim izlerken içim şişti. herkes bir bunalımda, herkes duman altı loş mekanlarda birbirine derin derin bakıyor ama ortada senaryo ndıbına kırıntı yok.
ruhum çekildi resmen şu kasıntı hallerden, kapatıp çizgi film falan açacağım sinirden o derece darlandım.
-
Tek kelime ile (bkz:
sarmıyor) .
-
televizyondaki o saatler süren saçma sapan bakışma sahnelerinden sonra buradaki kurgular resmen ilaç gibi geldi, kalbim sıkışmadan dizi izleyebiliyorum sonunda. yalnız o son projedeki başrol beyimizin karizması halis mi, ekranı yalamamak için kendimi zor tutuyorum.
-
içim çürüdü yemin ederim şu platformun dizilerini izlerken, o kadar kasvetli ve o kadar gri ki ruhum emildi resmen. hayır yani sanat filmi çekiyoruz havasına girmişler ama alt tarafı iki kişi bakışıp duruyor saatlerce. valla darlandım, açıp avrupa yakası izleyerek detoks yapıcam şimdi.
