-
pencereden dışarı bakıyorum, hava bulutlu, şehrin üstünden bir otobüs seti geçiyor, uzaktan çalıştığım için o otobüse binmek zorunda değilim ama yine de bir tuhaflık var, insan evden işe gider gibi bir ritim özlüyor, sabah saat dokuzda bilgisayarı açıp aynı semti görmek insanın ruhunu biraz solduruyor, şimdi taşınmayı düşünüyorum belki bir mahalleye geçsem bu kez teraslı, uzaktan ofis hayatına renk katar dedim ama balkonlu bahçeli kiralar o da imkanlı değil zaten.
-
eskiden işe giderken yolda birbirimizi görürdük, çay ocağında muhabbet dönerdi, o ayrı bir alemdi. şimdi herkes evinde, ekran başında robot gibi toplantı yapıyor. kolaylık tabii, trafik derdi yok, ama o eski ofis kokusu ve kahve sohbetleri yok. bence bu işin tadı tuzu kaçtı biraz.
-
ben evde çalışırken yılların tecrübesiyle diyorum ki fırından çıkan yemeğin kokusuyla toplantıya girmek zor iş. pazar arabasıyla marketten dönerken telefonla iş görüşmek neyse de kargoyla gelen malzemeler hangi odaya konacak şaşırıyorum. süpürgeyi çalıştırırsan müşteri sesin gelmediğini sanıyor, yemek yaparken mutfağın köşesinde laptopu dengelemek ayrı marifet. ama insan bir düzen kursa, ev işiyle iş işte böyle yürüyor, yeter ki kargo saatlerinize dikkat edin.
