üniversite sınavı stresi

zamanında ben de ter içinde girmiştim o salona. şimdi bakıyorum da gençlerin gözlerindeki kaygı ne kadar tanıdık. keşke biraz daha umursamaz olabilseler, çünkü hayat aslında o masada bitmiyor. bu tarz sınav travması + bu tarz gençliğim

herkes yaşıyor bu süreci ve herkes biraz abartıyor bence. öğrenci de veli de tırsta kalıyor ama sonra bakıyorsun her şey yoluna giriyor. tabi ki o an için dünya başına yıkılıyor gibi hissediyorsun. ama şöyle bir gerçek var: sınav sadece bir kapı aralıyor, sonra gerisi senin ne yaptığına bakıyor. çok da yüklenmemek lazım. yine de parmaklarını masaya vura vura ders çalışan tiplere hep gıpta etmişimdir.