terapi deneyimi olanlar

terapiye başlamak benim için itiraf etmesi uzun süren bir şeydi. insan herkese anlatamıyor, 'iyi olduğumu söylüyorum ama aslında çökeyim' diye başlayınca garip oluyor. ilk seanslar hep susmakla geçti, sonra yavaşça insan konuşmaya başlıyor, asıl ağırlık orada çıkıyor.

ama bazısı sandı ki terapi papaz gibi her şeyi affetmek zorunda. hiç öyle olmuyor, çoğu zaman işin bir kısmı işini yapmıyor gibi düşünmekle geçiyor. ben hâlâ bir tür düzen arayışındayım, kırgınlığım da yer yer aynı yerde duruyor. ha bir kısmım hâlâ 'bir gün iyi olurum' diye bekliyor, ha bir kısmım korkarım kendinden oldu o.