ölümden sonrası hakkında

biz bu devlet işlerinde her yazıyı beş kez okuruz, işte ölümden sonrasını da hep öyle bilinmez bir evrak gibi düşünmüşümdür. yani herkes bilir bilgisi var mı değil kısmet.. herkes 'e-devlet'ten bakıver der ama ölüm sonrası e-devlete hiç konmamış, emeklilik başvurusu gibi net bi prosedür hazırlamamışlar. eskişehir'de bizim mahallenin karışık herifi der ki 'öbür tarafta da memurlu işler var', tecrübesi varmış gibi. aslında düşünülünce insan, bu hayatta SGK'yı şikayet, bankayı çileden geçmiş, ötesi daha mı zor işte ona takılıyor değil ister istemez. felsefe yapmıycam uzun uzun : (bkz: yaşamışlık) kardeşim, ne olduğu karışık, kimi dünyanın ötesi, kimi evren hesabında tut; ben tecrübeli bir memur olarak diyeyim, önemli olan devletin bilmem kaç kurumu birbirini aramadan teslimat belgesi kadar sade halletsin ötesi lavuk cenneti kadar dünya çoluğunu iyi yetiştirmektir asıl mevzu bu.

(bkz: memento moriler)

kimileri inanır, kimileri hiçbir şey yok der; ama emin olan tek şey geride kalanların yüreğinde bir boşluk kalması. ben markette kasadaki sırada bile bunu düşünmeden edemiyorum.

bazen düşünüyorum da ölünce ne olacak diye; iş yerinde bir gün mola vermek gibi mi, yoksa her şeyin bitmesi gibi mi? kimisi 'boşluk' der, kimisi cennet vaat eder. otuz yıl yaşadım, ölümün işyerindeki mobbingden daha kötü olduğunu sanmıyorum. bilemiyorum işte, boşlukta kaybolmak mı daha iyi bilinmez. bu tarz düşünceler insanı yoruyor; bazen açıklanamaz olanı sorgulamak yerine susmak en iyisi. (bkz: ölümü düşünmek)