metrobüste sabah anksiyetesi

her sabah aynı senaryo, durakta kalabalık, kapıya yığılma, içeri tıkış tıkış. bir küçük adım atamıyorsun, nefes almak için boğuşuyorsun. yanımdaki adamın sırt çantası suratıma giriyor, kimse özür dilemiyor. aslında birine baksam gözlerindeki yorgunluk beni anlatır, ama herkes soyutlanmış gibi telefona gömülü. bu halimle işe varmadan tükeniyorum.