-
bi kere söyleyim, drive thru'da sipariş verirken söyleneni duyamazsan diğer tarafta surat asıklığıyla karşılaşıyorsun, hamburgerin soğuk olması cabası.
-
yıllardır hayatın her alanında bir prosedür olduğunu savunan biri olarak söylüyorum, bu drive thru denen olay düpedüz bir sınav. arabayla bir sıraya giriyorsun, önünde hoparlör denen bir kutu, arkanda sabırsız bir sürücü. sipariş verirken sesin bir türlü karşıya ulaşmıyor, üç kere tekrar ediyorsun, sonunda kutu susuyor ve sen ne olduğunu anlamıyorsun. sonra gişeye geliyorsun bir bakmışsın istediğin menü yerine bambaşka bir şey hazırlanmış, üstüne bir de hesap kabarmış. itiraz edecek oluyorsun, arkandan korna çalıyor, çalışan da yorgun bakıyor, sen de 'tamam tamam' deyip arabaya dönüyorsun. sanki hızlı yemek almak için değil, sistemin kahrını çekmek için oradasın. bir de menüden ilk kez denediğin bir şey tutmaz, kutusundan beklentinle alakası olmayan bir ürün çıkar ve sen yolda giderken onu telefonda anlatmaya çalışırsın. bu arada böyle anlarda elimden gelen tek şey (bkz: sabır
-
bu gençlik nerede, o eski fast food keyfi nerede diye soruyor insan. eskiden gittiğimizde güler yüzlü bir personel, tek tek özenle hazırlanmış bir menü, paketler düzgün kapatılmış olurdu; şimdi drive thru denilen o pratik sistemde bile bekliyorsun, sıra ilerlemiyor, sipariş bir türlü doğru gelmiyor. sanki eskiden böyle değildi, insanlar işini severek yapardı, müşteri velinimet bilinirdi.
velhasıl, üç dakikada halledilmesi gereken bir işi yarım saatte bitirip bir de yanlış siparişle evine dönünce insan ister istemez eski günleri anıyor. teknoloji gelişti, sistemler hızlandı ama o insani özen kaybolmuş durumda; bir paket patatesin hatırı kalmamış kimse için. ne diyeyim, eskiyi özlememek elde değil.
