kedi sahiplenmek

kedi sahiplenmeye karar verdiğimde aklımdan geçen şey oyuncak bir küçük canlıya alışmak değildi; bir semti, bir de sabah pencereden izlenecek yeni birini tanımaktır. ilk haftalarda evin bir köşesinde saklanmayı? sen? kurut bez, saklayan tüy şeklinde bile hayatım olaylar. ben şehirde yıllarca peçeti özleyen insan, duyu duygu: kedin senin sesini mi duyuyor, ona his olarak karışıyorsun. nnbu ev hallerini gecenin geç bir saatinde mobilyalarınn üstünde beken bir varlığa bakmak, gündüzün hesapsız telaşını bir anda arka plana itiyor. taşınmayı merak etmem, bu şehir, sene apartmanda uyandı; o yavrular? akardelen? bir bakıp sonra kararlaştırmalı. sahiplenince size aldığınız ana, kaybettiğinizi düşündüğünüz o diki bir sessizlik başlıyor bence.