istanbulda en iyi dönerci

açıkçası kaç yıldır bu şehirdeyim, o dönercilerin önünden geçtikçe içim bir tuhaf oluyor. kalabalık, gürültü, herkes birbirine bakıyor ama kimse bir şey söylemiyor, tıpkı iş yerindeki o uzun koridor gibi. tabağa et koyuyorlar ama insanın tabağına derdini koyan yok.

bir kez gittim, sırtımı duvara verip yedim, kimseye ilişmeden. tadı iyiydi diyemem, belki de o gün canım hiçbir şey istemiyordu. bana kalırsa en iyi dönerci, insanın yalnız başına oturup düşünmeden yiyebildiği yerdir, gerisi hikaye.

(bkz: yalnız yemek yemek)