erdoğan atlas çağlayan annesi görüşmesi

almanya'dan izleyince türkiye'deki her büyük olay iki defa süzülüyor, bu görüşme de öyle. buradan bakınca aile dramatik bir şeymiş gibi geliyor ama bizim burada benzer durumlarda devlet ile aile arasındaki mesafe epey farklı işliyor, kurumlar daha soğuk ve prosedürel yaklaşıyor, en azından kâğıt üzerinde.

hollanda'da bir dönem benzer bir gündemi takip etmiştim, orada da aileler aynı çaresizliği yaşıyor ama sanki daha az kamusal bir alanda. buradan izlerken insan özlemle karışık bir burukluk duyuyor; uzaktan yorum yapmak kolay ama yerinde olmak bambaşka bir şey, onu da kabul etmek lazım.

o görüşmeyi izlerken içim burkuldu, anne hassasiyeti insanın boğazında düğümleniyor. bazı şeyleri konuşup içini dökmek iyi geliyor da keşke herkes bunu anlayabilse.