erdoğan atlas çağlayan annesi görüşmesi

yurtdışından bu tür görüntüleri izlemek tuhaf oluyor, sanki bir dizinin bölümünü kaçırmışsın da sonradan açıp bakıyorsun. anne ile görüşme, gözyaşları, sarılmalar, hepsi ekranın içinde ama sen orada değilsin, hollanda'da bir odadasın, çayın soğumuş. türkiye'deki siyaset bize hep uzaktan bir tiyatro gibi geliyor, oysa sahnenin içindekiler için hayat memat meselesi.

ben burada göçmenlik üzerine çok şey okudum, insanların anavatanla bağı kopmuyor, sadece biraz eskiyor, biraz başkalaşıyor. böyle bir görüşme de o bağın bir yansıması. ama açıkçası ben artık duygusal yönünü geçtim, daha çok şunu soruyorum: bu görüşmenin zamanlaması neden şimdi? yoksa her şey gibi bu da bir mesaj mı? almanya'da olsam belki başka okurdum ama buradan bakınca her şey biraz sisli, biraz özlemli, biraz da yorgun.