yeşilçam anıları

eskiden sinemaya gidenler bilir, perde açılırken bir şey olurdu, salon nefesini tutardı. film başlar, ışık kısılır, kar yayında kalan yeniden hayattaydı. bu günlerin en net hatırladığım tarafı ses değil duyguydu; oyuncular çok kötü şeyler yapsa da suç diye bir kavram bulamazdınız, zira kar ye kaplı yollarda herkes bir bedel ödemekteydi.

şimdi televizyonda tekrar seyredip gene aynı kuşak, ahmet'i fırstadı ismail'e öksüz bıraktığında içim titriyor. o unutulan müzikler, sokaklardaki lokma kokusu, sabahın o güneşi... sinema tarihi dersinde her şeyi kategorize etti sanat târihçileri, ama aşkı annen kesme gözü saklı: anldıbını içine almış filmlerde.