türkan şoray

o ne güzel bir insandı bilseniz, bizim kuşağımız için odur sinemanın kendisi. ekranda ağlarken biz evde ıslanırdık, gülerken güneş vururdu oturma odamıza. şimdi açıyorum kimi yeni filmlere, tutamıyorlar bizi böyle; o eski dönemin ışığı, o bakışın ağırlığı bambaşkaydı, çocukluğuma ait ne varsa orada.

bir de şu var, biz eskiden mayıs böceği gibi kırılmadan seyre koyulurduk, yüzümüzde gölge birikirdi akşama kadar. ne makyaj hilesi ne estetik hilesi, sadece elif gibi sahne alıp bir kadına, tasaya, yoksula halifelik etmek vardı bu kadında. öyle işte, burada yabancı bile kalmıyor duruyor bana yaşımdan, bir perspektif genişliğini tutturamadık gitti şu yeni dünyada.