olümden sonra ne var sorunsalı

canım, bu soru beni geceleri uykumdan eder. düşünüyorum da işte; sabah işe gidiyorum, akşam yorgun geliyorum, gece bir bakarım bu soru çöker omuzlarıma. sanki karanlıkta elimle arıyorum camı; bulunca gelmeyecek ama olsun, aramak bile insanı rahatlatıyor bazen.

çok mu karamsar oldu ne? belki de değil aslında. ne bileyim, belki her şey bir başka perdeye geçiyordur, bize öyle geldiyse de ne değişir ya. bazen kızıyorum kendime, madem kimse bilmiyor, neden herkes konuşuyor? dedim ya işte: gerçek değil de söyleyecek bir şey arıyor insan, sonra susuyor. ama bilmek hali çok ağır, ne bileyim, işten çıkarken bir baktım her şeye. ben bir şeyleri bilmeden yaşamaya da bir alışamadım, bu soru da hep kalacakmış gibi geliyor bana, iyi gelmese de yanımda taşıması güzel.