vatan bilgisayar teknik servis

müşteri hizmetlerinden randevu alana kadar geçen süre, yıllık izin süremden uzun sürdü. ürünü teslim ettiğimdeki güler yüz, iki hafta sonra telefonla durum sorduğumda yerini derin bir sessizliğe bırakmıştı. anlamıyorum, bu kadar yoğunluk bir yerde insanı düşündürüyor; belki de servisler aslında cihazları değil, bizim sabrımızı test ediyor.

kapıdaki görevli "tamamdır Beyefendi, on beş gün içinde döneriz" derken öylesine içten ki, insan ister istemez inanıyor. sonra günler geçiyor, aradığında "parça tedarik aşamasında" diyorlar. parçanın hangi kıtadan geleceği konusunda bilgi vermiyorlar ama olsun, yine de tüketici hakem heyeti yolunu öğrenmek insana bir çeşit huzur, adeta bir nevi meditasyon veriyor.

(bkz: servis sürecinde sabır eğitimi)