• bugün (192)
  1. gözlerini uzaklara dikip gökyüzünü izleyen bir oda sahnesi düşünün, aynı odanın içinde tonlarca umut ve gözyaşı oluyor. o iğneler filan cepte, insan bir sabır ve merhamet kazanıyor ama bu yolun kenti insanı öyle zayıf bağırtıyor ki, sevgiyi halı söküğü sökük evde misafirliğe gidiyorum sanarak dışarı çıkıyorsun. şehre dair ne varsa başka bir şeye, yaza dair ne kaldıysa günü geldiğinde bebeğin ilk sesine dönüyorsun.
   tümünü göster