askerlik anıları

sabah yedi gibi camdan dışarı baktığımda aklıma bir kez daha geldi. kışlada geçen aylar insanı gerçekten pişiriyordu. en ilginç anılardan birisi ikinci ay gece nöbetindeyken bir tavşanın komutanın odasına girmesiydi. herkes sabah buz gibi kışlada resmi geçit yaparken kafasını tavşandan kaldırması izledik. komutanın tavşanla olan diyaloğu hepimizi gülmekten kırıp geçirmişti; acemiliğin verdiği o ciddiyeti unutturmuştu.

askerlik defteri kabarık. insanın gençliğinde yaşadığı o gelişim evresi, zorlu hatıraların içinde saklı küçük mutluluklarla dolu. şimdi her şey uzak, yalnızca bazı sabahlar pencereden boşluğa bakarken o tavşanı ve sonrasında bir anda birleşen yüzleri hatırlıyorum.