tıp veya mühendislik seçimi

önünden geçerken ben bile bir nefes alıkoyuyorum şu seçimleri gördükçe. bir tarafta cerrahlıkla gece gündüz demeden hasta beklemek, bir tarafta çelik yapılara ömür biçmek. şehir hayatını düşünüyorum mesela kalorifer peteğinin altındaki radar gibi oturup izliyorum gençleri; tıp deyince iki kişilik ceketle staj yaparlar, mühendislik deyince proje savaşlarında fedai olurlar. hepsinde var o 'insanın yorgun bakışı' neticede. kelimenin tam anlamıyla el ayak çekilince önden giden mesai ya alnından öper ya duvarına döver. final cart curt bile dinlemez ki : kulak sesten, göz hesaptan yorulur; geriye kim yorgunsa onunkini sevmiş olur.