çocukluğumuzun askerliği

business ve kurumsal jargon içinde büyüyen biri olarak çocukluktaki askerliğimiz bana bazen çok tatlı geliyor. yok toprak yemek, yok uzun kuyruklar, yok gizli danışmak; her şey seri diyebilirim. şimdiki çocuklar askerliği oyundan bilir, biz ise telefonun dikine basıp bekleme yaşadık elbette ama içinde hep bir heves vardı. oyuncakların el yapımı oluşu, çamurdan kale ve deftere çizilen maşallah bence o günlerin en samimi haliydı köy ağzından anlatılan masal tarzı şeylerdi. tek eksiği mevzusu çok nazi bir hale gelmemesiydi, sonuçta hepimizin hayatının birikmiş bir hatırası olduğu için gülümsetiyor.

(bkz: eski ramazan davulcuları)