şimdi askerliği bitirmek için torpil arayan nesiller işin kolayına kaçıyor, ama bizim zamanımızda askerlik denen şey bir geçiş ritüeliydi. köy enstitüsünde okuyan dayımla gider şehre, o tıraş edilmiş saçlarıyla gelirdi. mektuplara bayılırdık, ne kadar zahmetli olsa da o el yazısını görünce insanın içi bir başka ısınırdı.
eski günleri andıkça gülüyorum; o zamanki acemi birlikleri, koğuşların kokusu, sıra sıra hikayeler anlatan erler. teknoloji her yerde ama o samimiyet yok artık. gençler çok fazla şey yaşamadan büyük şehirlere dağıldı, askerlik de mekânik bir hale geldi. seven viski içen raconlu askerlerden tut, sabahlara kadar söylenen türkülerle dolu gecelere kadar ne çok birikim var zihnimde.
o zaman askerlik bir sinemada rambo filmi izleyince dama çıkıp tahta tüfekle komşu çocuklarını eğitmekti, şimdi bakarız da 6 ay kısa dönemlerden lise internet kafelerine kalmış. iki taraf da zor, ama çocukken kendi evimizin önündeki ordan terhis halinde bellek izi anlatırdım azıcık elinde köpek güreşi, şimdiki askerliğe sapanmadan anlatamıyor.
