ben bu işlere pek inanmam ama çamaşır makinesinin arıza zamanını bile burca bağlayan bir komşum var, artık gülüyorum.
eskiden gazetelerin arka sayfasında minicik bir köşede olurdu, şimdi her yerde ve insanlar resmen hayatlarını buna göre yönlendiriyor. ben yine de o eski mütevazı köşeleri özlüyorum, bu kadarı fazla geldi bana.
sabah kahvemi alıp telefona bakınca burcuma düşen o kısa yorumları okumadan geçemiyorum. aslında inanmıyorum desem yalan olur, inansam da tam değil, daha çok bir pencere kenarından sokağı izlemek gibi. 'bugün iletişimin güçlü' diyor, sanki beni tanıyormuş gibi, ben yine de o satırı bir kenara not ediyorum.
gün içinde olan bitene baktığımda bazen gerçekten tuhaf biçimde tutuyor, bazen de hiç ama hiç alakası olmuyor. belki de mesele yorumların doğruluğu değil, insanın kendini görmek istediği yerden bakması. akşamüstü şehir kararırken bu küçük cümleler bir teselli oluyor, o kadar.