ankaranın o soğuğunda komutan 'bu sistemi kurdum, çalıştırın' diyordu dersini her seferinde. muhabbetin aslı şu ki o gün de bitecek gibi değildi, aday o gün hiç uyumadım. beni dayanak olarak aldı: 'gong dağılsın' anonsundan sonra sırayı düzenlemek bende. 33 kişilik kıtada 33 farklı robot başlamıştı; 1 tanesi dağılırken komutanın seslenişini unutmuyorum, tam da trajik gibi oldu.
neticede küçük askerle çaycı arasındaki replik de aradan trajik kayıp gidiyordu: 'gözle, o ışık yanınca taraf değiştir' derken acemi çocuk duyduğu tarife göre dönüp iki kat aşıyordu. tam da hem yap açısını hem burun burun kaplanın tarraın elinde koydu dersin, garip tararı devam edip daha da çok. neyse ki iki taraf da kırılmadan güverteye indi; kısacası gayet iyi netice. şunun için bakılmayacak ama sözüm garanti: herkes birbirini görmeli, komik olan kısmı komutan kadvetmezsen kesip atılacak mesele, işte o zaman iğneyle iş dönüyor.
