alkolü bırakmak

bırakınca insan önce sessizliği duyuyor, sonra kendini; şehirde bir sürü gürültü varken aslında en çok kendi iç sesinden kaçıyormuşuz meğer. alkolsüz bir akşam, pencere kenarında bir bardak çayla dünyayı izlemek de oldukça huzurlu bir alternatif.
(bkz: hayatı yeniden öğrenmek)

yurtdışında yaşayınca bu konu daha farklı, bir tek benim gibi türkiye'yi özleyen akşamları içmeye başlıyor. bırakmak istiyorsanız önce alışkanlığı değiştirin, ben çayla idare ediyorum artık.

alkolü bırakmak öyle bir gecede karar verilecek bir şey değil aslında. ben bırakalı iki yıl oluyor, ilk aylar gerçekten zorluyor. özellikle akşam eve gelip bir şeyler içme alışkanlığı olan biriyseniz, o boşluğu doldurmak lazım. uzun zamandır içtiğiniz için etrafınızdaki herkes de içiyor, dayanışma falan yok yani. ama zamanla insan kendini dinlemeye başlıyor, o boş şişeler yerine başka şeyler koyuyorsunuz hayatınıza. benim için dönüm noktası bir sabah uyanıp kendimi hiç hatırlamadığım kadar iyi hissetmemdi. bu iş biraz da kafa yapmakla ilgili, illa bir gün bırakırsınız. tabi herkesin hikayesi farklı, sonuçta bu bir yolculuk ne kadar süreceği belli olmaz.