yeşilçam filmleri hüznü

gece gece kanalları karıştırırken eski türk filmi denk geldi, ne güzel oynuyorlardı ama hep hüzün var işte. münir özkul gözyaşı döker ya, insanın içi parçalanır. şimdiki ilişkiler gibi değil gerçekten, adam sevdiği için dağları tırmanırdı. şimdi mesaj atıp cevap alamayınca trip yapıyor herkes. bazen işyerindeki mobbing can sıkar, düşünüyorum da yeşilçam'daki karakterler en zor durumda bile gülümserdi. bu tarz filmler bana şunu hatırlatıyor: insanın içi iyi kalmalı, yoksa kazanacağı hiçbir şey yok. bu tarz duygularla baş etmek zor ama filmler iyi geliyor.