yeşilçam anıları

akşamları kanal değiştirirken denk geliyorum, siyah beyaz bir film başlıyor, bir anda oturup kalıyorum. o eski istanbul sokakları, ahşap evler, tül perde arkasından süzülen ışık... sanki pencereden dışarıyı izler gibi izliyorum, hiç konuşmadan.

bir sahnede kahramanı trene bindirirler, kamera arkadan bakar, sen de el sallarsın istemsizce. taşınma dedikleri o ince hüzün buralarda saklı işte. yeşilçam bana hep başka bir semtin sessizliğini hatırlatır, biraz eski, biraz uzak, ama yine de sıcak.