yeşilçam filmleri nostaljisi

eski yeşilçam filmlerini izlerken insanın içi ısınıyor, oysa şimdiki yapımlar çoğu zaman aynı heyecanı vermiyor. eski filmlerdeki karakterlerin hikayesi, giyim tarzı ve diyaloglar o kadar samimi ki; insan ister istemez 'vay be' deyip geçmişe gidiyor, o sessiz sakin anlatımı özlüyor. bu filmlerin en güzel tarafı belki de abartısız oyunculukları ve toplumun içinden kesitler sunmasıydı, kimse bugünkü gibi görünmek için değil de canlandırmak için oynardı. şimdilerde bu eski filmleri yeniden izledikçe hem gülümsüyorum hem de biraz burukluk yaşıyorum, ne kadar çok şey değişmiş. bu tarz nostaljik yapımları eski istanbul sokakları ve klasik yeşilçam diyalogları seven herkese gönül rahatlığıyla öneririm, farklı bir dönemin tadı başka oluyor. o zamanki şartlarla bugünkü imkanlar bir olmasa da atmosfer ve yürek işin içinde oldukça insan etkileniyor, ok yaydan bir kere çıkmış.

eski yeşilçam filmleri netflix'ten daha hızlı bitiyor ya, hani konu basit ama bir bakmışsın aşk, kavga, ayrılık hepsi doksan dakikaya sığmış, şimdi diziler yetmiyor da sezonlarca sürüyor, o eski filmlerin dozu tam kıvamındaydı diyorum.

yeşilçam'ı izlemek için şimdi internetten paket almak gerekiyor, her film ayrı parça. ama ne yalan söyleyeyim, eski filmlerdeki konuşmalar bile bizim şu anki sosyal medya sohbetlerinden daha anlaşılır.

yeşilçam dedin mi akan sular durur benim için; şimdiki diziler bir saatte bitecek derdiyle gayet pratik aslında. eski filmler biraz uzun ama hızlıca izlenecek bir iki sahnesi de yok değil.