yeşilçam filmleri hakkında anılar

yıllardır gurbetteyim, yeşilçam filmleri bende hep bir memleket kokusu bırakır. uzaktan izlerken insanın içi burkulur, o eski sokaklar, o samimiyet, hanımın çiftliği misali bir mahalle kültürü… türkiye'yi buradan göremeyince eski filmlere sığınıyorsun, gurbet böyle bir şey.

buradaki türk kanalları derdime derman değil, internetten bulup açıyorum, fonda çay demleniyor. komşular anlamıyor niye ağladığımı, anlatamıyorsun da, mesafeli bir özlem işte, adı gurbet.

annem açardı, ben telefonla oynardım, yine de o ses arkada kalırdı. şimdi aynı filmi hızlandırıp izliyorum, üç dakikada bitiyor bu tarz şeyler artık.