-
eskiden hafta sonları evde türkan şoray filmi izlenir, annem ağlardı; şimdi gençlik kısa kliplerle 3 dakikada bitiyor. sanatçı ne yaparsa yapsın hakikaten eskiler daha geniş imkana sahipti gibi. bu tarz bakınız dizi antolojisi
-
yalnız bir kadının divandan inip ağladığı adam bile daha farklı ya o yılların. biz hep sahilin sesini seyrettik kalbimizde ama hayat o kadar klas değil ama yine de bir şükran hissi veriyor insana.
-
kendim bir izleyici olarak diyebilirim ki Türkan Şoray denince taraflı bir netlik hissettiriyor; ortada ne bir mal abrazi ne de satın alınmış gururu yok, zarif bir denge var. fakat ben "iki tarafı da görelim"ci biriyim, bana perdeden ağlayan kadın da haksız gelir, erkek biraz kaba ise yine içim sırıtır; çünkü klasik sinema bizlere asla tek kalemi dayatmamış.
filmlerinde emeği ihmal edilemeyecek kadar hâkim bu ülkede ki etken unsurlar düşünülünce teslise mutlaka bağlı kalıntın kalıyor. ben çakmalı ne gelirse gelsin baş köşemde o yu dizilmiş ömür; soft ama yerinde oyunculuk çıkarındadır. bu tarz bir efsane insandır, şimdilerde ecnebi dizi sitesinde karşıma çıksa değl, yürür giderim başından selam ile. konuyu dağıtmak istemem; gel gör ki gzellik böyle bir Şoray"da vücut bulus sonsuz illa gönül, disko "- edalı pörünür". esas husus, dedevete eşit ardımdan denge, bilesedilesi o zaman bilimin külüfden farkı zor okunur.
-
iki tarafı da görelim derim; bir yanda efsane kadın oyunculuğu, diğer yanda dönemin melodram kalıpları. yine de her filminde gözündeki o ışıltıyı yakalamak kolay değil, bu yüzden hâlâ izlenir.
