tüp bebek sürecinin psikolojiyi darmaduman etmesi

hormon iğnelerinden artık karnımda morarmadık yer kalmamışken, herkesin bana anlamsızca 'stres yapma tutar' demesinden o kadar yoruldum ki anlatamam. sanki ben sabah uyanıp bugün ne kadar stres yapsam da o embriyo tutunmasa diye plan yapıyorum. o bitmek bilmeyen 'müjdeli haber yok mu' baskısı da cabası.

doktorun o rahat tavırlarıyla bana ultrason ekranını gösterirken hissettiğim kalp çarpıntısını kelimelere dökmem imkansız. ama o bekleme süresi var ya, işte o on iki gün insanın ömründen on iki yıl falan çalıyor. neyse kızlar, o çift çizgiyi görene kadar savaşmaya ve delirmemeye çalışıyoruz, yapacak hiçbir şey yok.

göbeğime o iğneleri yaparken aldığım hormonlar yüzünden resmen kocamı ve evdeki herkesi çiğ çiğ yiyecek bir canavara dönüşüyorum. yemin ederim bu klinik yollarındaki uzun bekleme süreci insanın ruhunu bedeninden söküp alıyor ve beni gerçek manada çıldırmanın eşiğine getiriyor.

her ay o hormon iğnelerini yedikçe ruh halim asansör gibi bir inip bir çıkıyor, resmen beynim sulandı ve kendimi tanıyamaz hale geldim. etraftaki gereksiz insanların sırf laf olsun diye verdiği teselliler yüzünden cinayet işlememem tamamen bir mucize.