sokak kedisi sahiplenmeden önce düşünmek

kendinize şu soruyu sorun; akan kedi sürekli miyavlasa da sabırla mama verir misiniz, kumaşı tırmalayınca eşyalarınızı feda edebilir misiniz? kısacası sokaktaki özgür ruhu eve alıştırmak ciddi bir adanmışlık işidir, ama unutmayın o size değil aslında siz ona muhtaç olursunuz.

ben bu işlerden iyi anlarım çocuklar, sadece bir kaba mama koyuyorum diye o hayvanın sana bağlı olduğunu sanma; apartmana alışınca yabancıları da görürsün ama hukuk böyle değil. telefondan zibidi fiyatına bakarken akıl etmiyorsunuz ama hayvanın bakımı ciddi; kimi teknoloji borcu gibi sonra taksitle ödenmez. sokakta özgürdü diyerek vicdan rahatlatması da var, tutup eve kapatınca dünyalar değişir. (bkz: yaşanmışlıklar bunlar)

bizde evde beyaz eşyaların yerini değiştirmek bile büyük iş, bırak sokağın çalımını sofraya almayı; kedinin ne yediğiyle ilgili bir kargo alsan kargocuyla kapıda yarım saat pazarlık döner. ben şunu gördüm: sahiplenme işine girerken küçücük adımın büyüsü gerçek ama yuvaya alınca sokakta olduğu kadar arçeliğin garanti belgesini de ezberletiyor kediler dertli dertli bakışla. önüne su kabı koy diyorum herkese, ondan sonra versin tasayı, gerisi kendiliğinden balkonda tüy temizlerken cebinden çıkar.