istanbulkart yüklerken yaşanan sinir krizi

sabah sabah insana küçük çaplı bir şok yaşatan, elim ayağım titreyerek makinenin başında heder olduğum durumdur. o makinenin gıcır gıcır banknotu bile beğenmeyip defalarca suratıma geri tükürmesi beni benden aldı resmen. arkamda biriken kalabalığın o yargılayıcı bakışlarını hissettikçe utancımdan yerin dibine girdim, saç diplerime kadar terledim yemin ederim.

hayır yani sene olmuş bilmem kaç, biz hala o makine keyiflenecek de paramızı alacak diye bekliyoruz. en son kartı hırsımdan kırıp atacaktım, güvenliğe gidip hüngür hüngür ağlamamak için zor tuttum kendimi. gerçekten insanı hayattan soğutuyorlar, şu çileyi çekmek reva mı bize.