galatasaray atletico madrid maçı

ben hayatımda böyle bir trajedi görmedim, o ispanyol çocukların bizimkileri sahanın çimlerine gömmesini izlerken ekran başında resmen darallar geldi bana. şu doksan dakika yüzünden sinirden yaşlandım, saçımı başımı yolasım var cidden.

bizimkilerin defansta canlı bomba gibi gezdiği, muslera'nın ise tek başına ordu gibi direndiği kâbus gibi bir geceydi resmen. valla izlerken kalbim yerinden çıkacak sandım, bittiğinde elim ayağım titriyordu.

simeone'nin o kapkara takımları içinde ruhumu daraltan karizmasına mı bakayım yoksa bizimkilerin sahada çaresizce savruluşuna mı ağlayayım bilemedim. valla izlerken içim şişti, o kadar koşturup da bir tane gol atamamak nasıl bir dramdır yarabbim.